Connor Schumachter – Brieven van een ‘dwaas’ – deel 2

25 november 2015

Cultuurjournaliste Lisa Ruskus en choreograaf Connor Schumacher schrijven elkaar brieven rondom het Moving Futures Festival en de première van zijn nieuwe voorstelling The Fool. Volg de briefwisseling op dit blog.

Trein naar Amsterdam, 12 november 2015

Beste Connor,

Bedankt voor je brief en voor een kijkje in je gedachtenwereld! Ik zit nu in de trein en het is behoorlijk rustig. Meestal zijn er meer hard pratende mensen. Ik zit na te denken over mijn eigen ‘rationele regels’ (mag ik kijken naar welke serie mijn buurman kijkt op zijn laptop? Kan ik mijn neus snuiten?)

Het is interessant dat het proces nooit voorbij is. Het zou een leuk experiment zijn om je première en de laatste voorstelling van de tour te filmen en dan ‘zoek de verschillen’ te spelen. Is ‘echt contact’ met je publiek je belangrijkste doel? Waarachtig contact? Kun je je gevoel beschrijven wanneer je echt contact hebt met je publiek?

Je werk lijkt heel erg persoonlijk, is dat zo? Zou je dezelfde thema’s gebruiken als je bijvoorbeeld een schilder of een acteur zou zijn? Gaat het voor jou om de dansperfomance of is dans jouw taal om een bepaalde boodschap of een idee te communiceren?

Interessant dat de Dwaas een symbool is uit de Tarot. Ik interpreteerde de Dwaas als een soort  gek. Toen ik jouw stuk las over kaart nummer nul, moest ik denken aan savasana. Aan het eind van de yogales heb je een moment van totale ontspanning – dat heet savasana – lijkhouding. Daarbij is het de bedoeling dat je aan niks denkt, geen toekomst, geen verleden – alleen het nu. Misschien is dat toch net iets anders. De Dwaas maakt een reis.

Je beschrijft een soort transformatie – wat voor een performer was je voordat je ging werken met het concept van de Dwaas en wat voor een performer ben je daarna geworden?

Ik kijk uit naar je volgende brief!

Lisa

Regenachtige dinsdag, 24 november 2015

Beste Lisa,

Sorry voor mijn late antwoord. Het lijkt alsof er heel veel is gebeurd sinds je me voor het laatst geschreven hebt. Ik ben de laatste tijd verdwaald geweest in het leven en in mijn gedachten en het blijkt lastig voor me om daar uit te komen.

De aanslagen in Parijs de dag nadat ik je brief ontving, hebben mijn focus verschoven van de normale gang van zaken en hebben me niet de woorden ontnomen – daar heb ik er teveel van-  maar hebben me mijn drijfveer ontnomen.

Er is me persoonlijk niks tragisch overkomen en toch voelde ik me verloren. Zo voel ik me nog steeds. Verloren in de gedachte dat de wereld meer dan ooit aan het communiceren is, maar dat ik niet in staat ben om te verwerken wat ze zegt. Verloren in het idee dat ieder afzonderlijk mens op zoek is naar verbinding en probeert zichzelf uit te drukken en dat we keer op keer zien dat wanneer mensen het gevoel hebben dat ze niet verbonden zijn of gelijk zijn dat ze dan op zoek gaan naar bevestiging van hun bestaan als gelijke mensen met gelijke rechten. Op dit moment zie ik alleen maar dat patroon in de kleinste en de grootste voorbeelden.

Je vroeg me waarom mijn werk zo persoonlijk overkomt. Dat is iets waar ik mee worstel op dit moment. Wat is de functie van deze performances? Welke dienst levert het voor de kijker? Op een bepaalde manier denk ik dat dat al de verkeerde manier is om over performance na te denken, omdat het idee van een dienst leveren verbonden is met de ideologie van het marktwezen.

Ik ben in de war. Ik heb je een hele lange brief geschreven waarin ik beschrijf dat ik mezelf verloren ben in de verwarring over wat er gebeurt in de wereld en dat ik de behoefte voel om te reageren en een ruimte te creëren waar het publiek zijn perspectief kan verschuiven aangaande de kwesties die ons omringen. Je kunt een heel diep gat graven en als je niet oppast is het heel moeilijk om eruit te komen.

En nu merk ik dat ik terugkom bij een zogenaamde waarheid die we al kennen maar soms vergeten. De performance creëert van zichzelf al een ruimte waarbinnen de kijker zijn persoonlijke geschiedenis kan onderzoeken en zijn perspectief op zijn menselijkheid kan verschuiven.

Als ik het zo bekijk zou je kunnen zeggen dat het voor mij het beste is om mijn werk te construeren vanuit een persoonlijk perspectief, die anderen dan weer kunnen gebruiken als een middel om hun menselijkheid te plaatsen binnen die van mij, zodat deze lichtelijk veranderd bij hen terug kan komen.

Ik denk dat ik dezelfde thema’s zou gebruiken, onafhankelijk van de manier van maken. Er zijn altijd bepaalde aspecten van de geest die voor mij behandeld moeten worden en voor mij draait het altijd om de nuance van individuele identiteit en om die nuance te verbinden met ideologieën buiten het individu. Dat is is al een behoorlijk omvangrijke groep onderwerpen. Dus ik heb veel om mee te werken, onafhankelijk van welk medium ik zou kiezen om mee te werken.

In The Fool zoek ik op zich minst twee lagen van verbinden met het publiek. De echte verbinding die ontstaat als ze betrokken is op mij als persoon en de verbinding die ontstaat als ik het karakter van de Dwaas ben. Waar is dan de echte communicatie en zuiverheid? Is deze verbinding echt of is hij er omdat het in het script staat? Kunnen we ons bewust blijven van alle lagen van communicatie en verbinding?

Wat je beschrijft als ‘savasana’ klinkt voor mij als de ideale staat van zijn voor het publiek en de performer. Deze staat, waarbij je je niet bewust bent van je verleden of je toekomst maar waarbij je ondergedompelt bent in het moment, geeft de meest heldere focus waarbinnen het meest gecommuniceerd kan worden. Binnen deze staat kunnen mensen de waarde van communicatie duidelijk ervaren.

Misschien klinkt deze brief een beetje scherp maar ik heb het nu nodig om gefocused te blijven en weer een manier te vinden om te participeren in de wereld. Het is verwarrend. Dat is iets wat iedereen op dit moment wel begrijpt denk ik.

Ik geloof dat we elkaar snel zien.
Tot dan.

Groet,
Connor

Lees hier de eerste brieven.