Fotoverslag Moving Futures Amsterdam

16 February 2017

Van 2 tot en met 5 februari streek het Moving Futures Festival neer in Amsterdam. Vroege bezoekers in theater Bellevue werden verrast met een spontane act van 12 studenten, Inari Salmivaara liet de bezoekers op diverse momenten zweven en de dansperformances deden de discussie op het platform Edit this Post over de rol van de danser versus techniek hoog oplaaien. En ook nog gespot: Indiaan op de dance Battle bij Dansmakers Podium, jonge makers tracteren het publiek op een glas wijn en de Cultuurpers met de pen in aanslag:

”Na het zien van dit breed samengestelde programma twijfel ik er niet meer aan dat er zoiets bestaat als ‘vooruitgang in de kunst’. Daarbij gaat het niet alleen om de nieuwe middelen die de kunstenaar kan gebruiken om zijn werk gestalte te geven. De vernieuwing zit ook in het besef van hoe de kunstenaar in de wereld staat.” (Maarten Baanders voor Cultuurpers).

Foto’s Thomas Lenden. Tekst: Ruth Verraes

Openingsavond

In witte t-shirts mengden 12 studenten zich onder het nietsvermoedende publiek. Met de aanzwellende muziek begaven zij zich als robots op losse schroeven naar de trap. Steeds meer ordening kwam er in hun stuk dat niet meer dan drie minuten besloeg. Een symmetrische dans aan beide zijden van de trappen. Wie goed oplette zag hoe zij samen het woord Moving Futures vormden.

In theater Bellevue nam het festival de Palonizaal, Foyer en Grote zaal in beslag. Inari Salmivaara verwachtte de bezoekers in haar blauw-wit zwarte ruimte. Het moment van binnenkomst was voor elke bezoeker – die kreeg een koptelefoon uitgereikt – anders. Het moment waarop zij de muzikale en voice-over compositie instapte verschilde, terwijl Inari voor haar enorme projectie van de zee een lichte dans uitvoerde.

 

De bezoeker schreef over (SHIFT) op het blog van Moving Futures (www.editthispost.com):

”Wanneer ik de koptelefoon opzet, verdwijnt de wereld om mij heen via mijn oren. Opgenomen in een tijdloos universum zweef ik tussen de sterren, een zacht ruisende oceaan omwelft me. In een aangename stroomversnelling reis ik door de tijd. Zoals op dat feestje, waar je de tijd is geïmplodeerd, het begin en einde niet meer tellen, alleen het hier en nu.”


Tijdens de opening in Bellevue bracht het festival in de Grote Zaal een double bill en ook de Theaterkrant was aanwezig. ‘Joseph Simon verheft [in Third Culture Kid] zijn multiculturele achtergrond tot hoofdthema’. En over Your Mother at My Door – een voorstelling uit de officiële internationale Aerowaves selectie Twenty17 – van het Hongaarse duo van Timothy and the Things schreef Marijn Lems:

”De intens geestige Cuhorka heeft een perfect neutrale uitstraling en voert haar frases uit alsof ze door een onzichtbare hand bestuurd wordt, terwijl Fülöp de choreografie eerder met frisse tegenzin uitvoert. Vooral de unisono-passages in de performance leveren daarmee een hilarisch en vervreemdend contrast op.” (Theaterkrant ***).

 

Foto: Pass the Glass. Laszlo en Emese van Thimoty and the Things tracteren hun publiek op een glas wijn in ruil voor een gesprek en feedback over hun performance.

Dag 2

De tweede avond van het festival in Bellevue schitterde danser Jefta Tanate in het stuk The Definition of Now van Jasper van Luijk. Of was het vooral de techniek die schitterde? Tijdens het nagesprek bevestigde Jefta de woorden van dansonderzoeker Zeynep: dat het opvechten is tegen de aanwezigheid van het licht en ‘experience’ design. Een bezoeker schreef hierover op het Moving Futures Blog :

‘Het leek wel alsof de techniek op de danser vooruit loopt, alsof de techniek, eerder dan de danser de touwtjes in handen heeft. Dat het soms lijkt dat je niet naar een stuk van een danser hebt gekeken. Maar naar een stuk van een lichtdesigner, waar de rol van de danser haast ondergeschikt aan was.’

Foto: bezoekers aan het werk voor Edit this Post. Een virtueel nagesprek over de voorstelling.

Dag 3

Foto’s boven: Bij Dansmakers Podium werd het festival ingezet met een workshop van Jija Sohn, een van de drie prille dansmakerstalenten die hun werk tijdens een triple bill op zondag presenteren.

Foto’s boven: Veel van de participanten schoven door naar het avondprogramma met Nautural (Jefta Tanate & Aïda Guirro Salinas), exclusief Cinedans Filmprogramma en In Memory of a Projection (Guilherme Miotto).

Maarten Baanders schreef op Cultuurpers over de avond:

‘Als er één onderwerp is dat eindeloos veel in dans is uitgewerkt, dan zijn het wel de vele manieren waarop mensen relaties met elkaar aangaan. Toch is het goed dat Moving Futures dit thema op de derde dag van het festival nadrukkelijk centraal stelt. Het is onuitputtelijk, kan altijd weer op een nieuwe manier inspiratie geven en zelfs in een solo-act worden opgepikt.’ Lees verder op Cultuurpers

Na elke voorstelling tracteerde Junadry Leocaria het publiek op een geïmproviseerde dansact geïnspireerd op de voorstelling die we met zijn allen net hadden gezien. Op een kort muziekfragment was het af en toe een verademing om een spontane respons te krijgen door haar geoefende lichaam. Fris, exotisch en objectief.

De man met de indianentooi is Fernando Belfiore. Met zijn driekoppige jury zwaaide hij de scepter tijdens de dance battle. Dank je publiek dat zich op de dansvloer begaf om zich op muziek van Britney Spears voluit te geven of zich te laten onderwerpen. Dansmakers Podium kwam volledig tot zijn recht met een festivalavond waar de spontaniteit vanaf droop en ook de laatste restjes ernst werden weggelachen.

Dag 4

De Amsterdamse Uitkrant lichtte de Flashmobs uit:

‘Ook altijd te laat om een mooie Amsterdamse flashmob op de staart te trappen? En dat je dan later een fancy filmpje op Facebook ziet dat werd opgenomen terwijl jij je op één minuut loopafstand bevond? Say no more. We feel you.’

Het flitsende filmpje is er niet gekomen. Want op het station zwaait de NS de scepter en die zagen enkel de man met camera in de aanslag maar niet alle undercover dansers. Flink verdacht. Terwijl tientallen smartphones het geheel gadesloegen, werd het filmen met lichte camera verboden.

‘s Avonds bij Dansmakers Podium, een triple Bill van jonge makers met Jija Sohn, Lana Coporda en Igor Vrebac

“Moving Futures is ten einde, althans in Amsterdam. Vier dagen ondergedompeld worden in verrassende dans, erover praten en nadenken: ik heb een bijzondere totaalervaring meegekregen. En ook de overtuiging dat veel mensen zich hierdoor geïnspireerd zullen voelen, of ze nou verstand van dans hebben of niet. Gelukkig komt het festival in nog zeven andere steden.” (Maarten Baanders voor Cultuurpers)

Met dank aan onze enthousiaste vrijwilligers.

 

 

Lees het verslag van Maarten Baanders van het Festival in Amsterdam op Cultuurpers:

Dag 1: https://www.cultureelpersbureau.nl/2017/02/moving-futures-dag-1-jong-talent-toont-speelse-dans-identiteit/

Dag 2: https://www.cultureelpersbureau.nl/2017/02/techniek-en-dans-geven-grensverleggende-theaterervaring/

Dag 3: https://www.cultureelpersbureau.nl/2017/02/hoe-alles-dans-relaties-gaat-en-glas-wijn-kloven-dichten/

Dag 4: https://www.cultureelpersbureau.nl/2017/02/dansfestival-sluit-af-onstuimige-erotiek-en-heftige-confrontatie/

of het interview met Suzy Blok, Sanne Wichman en Marie Goeminne: https://www.cultureelpersbureau.nl/2017/01/moving-futures-festival-zoekt-nieuw-publiek-moderne-dans/