Interview met Andreas Hannes

6 maart 2020

Andreas Hannes maakt deel uit van Moving Futures met zijn vierkoppige Tremble. We waren nieuwsgierig naar wat hem beweegt, dus namen we de tijd om deze jonge choreograaf wat vragen te stellen:

Wat inspireert jou voor je choreografieën?

Ik ben vaak ontroerd door muziek en ritme. Ik betrap me vaak op het decoderen van beelden in ritmes of ik verlies mezelf in de ritmes van het dagelijks leven. Ik combineer deze interesse met mijn passie voor film en mijn toewijding voor datgene wat een filmische ervaring maakt. Dit leidt me naar systemen en architecturen, alsof ritme en beweging dat is wat de structuur maakt, het landschap maakt, de regels maakt, het kader maakt waar we doorheen kunnen zien. Muziek en ritme inspireert me dus, als was het een onzichtbaar apparaat waar dans uit voortkomt.

 

Als je teruggaat in de tijd, waar is dan het allereerste zaadje van deze voorstelling?

Het is moeilijk te zeggen, want “Tremble” is een resultaat van het dromen na “The City”, het eerste huppel stuk. De twee voorstellingen zijn met elkaar verweven, dus ik zou dan over het vorige stuk moeten praten. Ik voelde de behoefte om te verdiepen wat ik in The City had neergezet, om het meer ruimte en lucht te geven. Een andere invloed was dat ik Erin Manning’s artikel ” Wondering the world directly or How movement outruns the subject ” las en zij sprak hoe “Beweging trilt van potentie”. Ik was diep geroerd.

  

Met wie werk je voor deze voorstelling?

Ik werk met een heel bijzondere groep. De drie performers waarmee ik op het podium sta, zijn ook choreografen, twee van hen waren mijn klasgenoten toen ik studeerde aan de SNDO (School voor Nieuwe Dansontwikkeling) en ze zijn allemaal erg goede vrienden, mijn Amsterdamse familie. Stel je de intensiteit voor van het samen maken van dit stuk! Hahahaha. Voor het lichtontwerp werkte ik samen met mijn jarenlange medewerker en scenografe Paulina Prokop. Ik had ook het geluk en het genoegen om samen te werken met de geweldige muzikant Rival Consoles, waar ik geobsedeerd door ben en die op de een of andere manier bereid was om met mij samen te werken. Voor de kostuums werkte ik samen met Aziz Bekkaoui, die een ongelooflijke supporter was en een duidelijke visie had op wat we aan het doen waren. Tot slot werkte ik nauw samen met Renée Copraij en Bruno Listopad als dramaturgen, die ik allebei zeer bewonder en vertrouw. De voorstelling werd door Dansmakers Amsterdam in zijn geheel verzorgd.

 

Wat kan dansen of wat kan deze voorstelling het publiek vertellen?

Dit is een vraag die het publiek vaak wil weten. Ik hoop dat de dans een kracht wordt die je zonder uitleg neemt. Het is er om je te ontroeren, zodat je kunt begrijpen wat het is om in beweging te zijn. En in dit stuk is de uitnodiging om je de trilling van het in beweging zijn te laten voelen. Mijn interesse ligt in het creëren van een ruimte die vertrouwd is en toch open genoeg om de ruimte en de tijd te vinden om te reflecteren, om te verbeelden. Het is verbazingwekkend hoe onze gedachten deblokkeren en reizen als we in beweging zijn.

 

Zie je jezelf als een kind van je tijd? Waar manifesteert dit zich en waar wordt het weerspiegeld in je werk?

Ik wil in relatie staan tot onze tijd, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik een tijdloos kind was. Ik denk dat “van je tijd” zijn, betekent dat je met alle tijden tegelijk verbonden bent.

In het verleden studeerde ik muziek en film en werkte ik op die gebieden, maar ook in de sociale sector als maatschappelijk werker en coach. Momenteel werk ik als programmeur voor dansfilms. Door het doorlopen en blootstaan aan veel verschillende technieken, disciplines, stijlen, esthetiek en stemmen in het algemeen, ben ik nogal huiverig geworden voor wat ik belangrijk vind om te zeggen en te manifesteren. Ik denk dat de praktijk van het aanhoudend huppelen, waar ik nu mee bezig ben, een direct antwoord is op mijn strijd om te begrijpen wat ik moet zeggen tegen de huidige tijd. Voor mij heeft het huppelen te maken met de geschiedenis en de geschiedenis van ons lichaam, en het continue, omdat, voor nu, eindeloze herhaling voor mij de enige manier lijkt om te vertroebelen en open te stellen wat er al is en hoe ruimte te creëren voor verbeelding. Dit gebaar van openstelling heeft te maken met het investeren in hoop, want hoop is een eerste stap op weg naar de toekomst.

 

Vertel ons over een tekening of foto die u koestert. Stuur een selfie waar je het beeld vasthoudt en laat het zien.

Ik kom op de een of andere manier altijd terug op deze ene foto, als ik aan dansen denk. Ben F. Lapovsky maakte een serie foto’s die hij graag elektrische composities noemt. De “Oscillons” toonden beelden van elementaire elektronische golfvormen. Ze zijn voor mij als muziek. Het is een stilstaande dans, met een vorm die duidelijk over zijn energie spreekt. Ik ben erg gefascineerd door de hele serie, maar deze is mijn favoriet.

Interview door Ruth Verraes en Lara van Lookeren

———–

Meer over Andreas Hannes >>>

Bekijk de Speellijst >>>