Piet Van Dycke

Piet Van Dycke (Tienen, 1996) studeerde in 2018 af als choreograaf aan de Fontys Hogeschool voor de Kunsten, waar hij de Jacques de Leeuw prijs won. Hij won ook de sympathieke wedstrijd De Beste Belgische & Nederlandse Danssolo 2015 op Tweetakt (Utrecht). Hij speelt momenteel mee in de locatievoorstelling Leaving Normal van Cie Woest. Hij is ook actief bij fABULEUS als assistent-choreograaf van SNAPXL van Talitha Dedecker. Verder is hij te zien in de dansproductie Level Q van LAP.

Piet Van Dycke en Annemijn Rijk leerden elkaar kennen op de Fontys Dance Academy te Tilburg waar beiden afstudeerden aan de Bachelor Choreografie. Ze vinden elkaar in hun liefde voor snel, acrobatisch partnerwerk, het nemen van risico’s en het opzoeken van extremen in beweging en beeld.

Heather Ware

De met DansBrabant samenwerkende Hilde Elbers en de aan Podium Bloos verbonden Heather Ware vatten het plan op om een solo voor elkaar te maken. Ieder van hen startte vanuit een markante carrière als uitvoerend danseres (Hilde danste o.a. bij Conny Jansen, Noord Nederlandse Dans, T.R.A.S.H. en Constanza Macras, Heather Ware bij LeineRoebana) met het creëren van werk waarin zij zelf ook op het toneel staan. Een volgende stap is het choreograferen van werk voor anderen, en in dit geval dus voor elkaar. Wat opvalt aan hun samenwerking is dat zij ieder vanuit een totaal andere bewegingstaal en benadering de dialoog met elkaar aangaan. Ofschoon zij geen vreemden voor elkaar zijn, werkten zij nog niet eerder samen. Vanuit het thema veiligheid maken zij twee uiteenlopende solo’s, waarvan een eerste proeve te zien is tijdens Moving Futures Breda.

Heather Ware danst sinds 2003 bij LeineRoebana. Ze is opgeleid in Canada (Royal Winnipeg Ballet School en Toronto Dance Theatre) en aan de Rotterdamse Dansacademie. Ze werkte met choreografen als Johnny Schoofs, Celia Grannum en Jennifer Hanna. Voor haar rol in 172 suggesties aan een lichaam van LeineRoebana kreeg ze de Zwaan voor meest indrukwekkende dansprestatie 2010. Heather Ware is vaste danser bij LeineRoebana.

The100Hands

Sinds 2014 maakt The100Hands, o.l.v. Jasper Džuki Jelen and Mojra Vogelnik Škerlj, interactieve dansvoorstellingen op locatie en in het theater. Het fysieke vocabulaire van dit duo komt voort uit hun achtergrond in moderne dans, partnering, martial arts en architectuur. Ze ontwikkelen een fysiek, tactiel en acrobatisch dansvocabulaire dat zich sterk verhoudt tot de ruimte. Hun open en speelse houding nodigt het publiek uit onderdeel te worden van de voorstelling.

The100Hands reist langs internationale festivals, en boekte succes in België, Egypte, Zweden, Denemarken en Duitsland. 25Feet is de eerste officiële première van dit gezelschap in Nederland, welke eerder te zien was op Festival Cement 2017. The100Hands wordt ondersteund door PLAN Talentontwikkeling Noord-Brabant.

Connor Schumacher

Connor Schumacher is als maker verbonden aan Dansateliers in Rotterdam. Met zijn werk toont hij zich als bijzondere bedenker en maker van nooit voor de hand liggende beelden. Openhartig, fysiek en met een transparant gebruik van objecten en composities tracht hij een nieuw bewustzijn te creëren van het hier en nu. Hij ontving in 2017 een nominatie voor De Prijs van de Nederlandse Dansdagen 2017.

Connor begon met dansen aan het Purchase College Conservatory of Dance in New York, waar hij dans en compositie studeerde. Sinds 2012 ontwikkelt hij zijn werk onder de vleugels van Dansateliers in Rotterdam. Hier maakte hij onder andere Boy oh Boy (2013) Boy oh Boy 2: God’s first creature (2014), I trust in this life we will have another moment alone (Performing Gender, 2014), The Fool (2015), Asset, Liability and Equity (2016, onderdeel van DANSLOKAAL, co-productie Conny Janssen Danst), Exhibition (2017, onderdeel van Krisztina’s Keuze 2, co-productie De Châtel sur Place) en OK Future dé surrealistische silent disco voor Festival De Parade 2017. Als choreograaf was hij onderdeel van het Europese project Dancing Museums; een tweejarig onderzoeks- en ontwikkelingstraject (2015-2017) met als doel nieuwe manieren van interactie met publiek te onderzoeken. Met zijn werk werd hij genomineerd voor de Prijs van De Nederlandse Dansdagen 2017.

“Schumacher’s vreemde esthetiek is uniek; plastic, nep, animatie zijn woorden die te binnen schieten bij zijn personages.” De Volkskrant, 2017

 

Sophie Mayeux

Sophie Mayeux studeerde aan ArtEZ Dansacademie Arnhem en Ballet du Nord in Frankrijk. Ze won in 2016 de Choreography Award op het ITs festival. Sophie creëert stukken met een intense en atypische lichamelijkheid op een manier die soms als ‘niet-menselijk’ wordt gezien. Haar hybride creaties bevinden zich op het grensvlak tussen dans en theater. Sophie wordt geïnspireerd door de grenzen van het ‘echte’ lichaam en de verschillende manieren waarop het menselijk lichaam kan transformeren. Ze verkent deze transformatieve processen door onderzoek te doen naar fysieke beweging en naar objecten, zoals reddingsdekens, waarmee ze fantastische vormen weet te creëren. Momenteel maakt ze bij De Nieuwe Oost ‘Die Verwandlung’.

Jonas Frey & Joseph Simon

Joseph Simon en Jonas Frey leerden elkaar kennen tijdens hun studie aan de ArtEZ Dansacademie in Arnhem. Beide makers hebben een passie voor ‘breaking’ en combineren in hun werk urban en hedendaagse bewegingsvormen. In 2014 maakten Joseph en Jonas Je(ux)Tu(e)Torial voor het Schwindelfrei Festival in Mannheim, Duitsland. De voorstelling ging in op de uitbreiding van mogelijkheden van online leren. In het duet onderzoeken ze hun identiteit als dansers en hun bestaan in relatie tot anderen in een digitaal tijdperk. Hun nieuwe duet Infinite Games ging op 24 november 2017 in première in Nederland. Het duet komt voort uit een onderzoek naar de eindeloze mogelijkheden van een hiphop-battle.

Moreno Perna

Moreno Perna (1989) is an Italian performer based in Amsterdam. He graduated in Modern Theatre Dance from Amsterdam University of the Arts and started out as a performer with Troubleyn/Jan Fabre in 2014. He appears in Mount Olympus – to Glorify the Cult of Tragedy and De macht der theaterlijke dwaasheden. He also works as a nightclub performer under the name Vortex. In his work he focuses on creative research into identity as a cultural construct.

Fernando Belfiore

Choreograaf en performance kunstenaar Fernando Belfiore (1983, BR) studeerde aan de SNDO en is er gast docent. Zijn voorstellingen zijn intens en poetisch, met referenties uit het theater en de beeldende kunst. Hij onderzoekt de performance kunst en zet het lichaam in als medium. In elke voorstelling voltrekt zich een delicate transformatie, vaak met zachtheid en kwetsbaarheid als keerzijde. Zijn werk is goed ontvangen in binnen en buitenland en wordt ondersteund door Dansmakers Amsterdam (sinds 2011) en ICK.

NEON

Het in 2015 opgerichte NEON is een choreografisch collectief dat bestaat uit Nanna Hanfgarn Jensen (DK) en Leon Emil Franzke (DE). Zij leerden elkaar kennen op de ArtEZ Dansacademie en hebben gewerkt in theaters, musea en bouwplaatsen in binnen- en buitenland. NEON haalt het publiek uit de dagelijkse structuur en geeft het een fysieke zintuiglijke ervaring mee. Körper is het vervolgonderzoek van Körper Körper wat te zien was tijdens Het Debuut, One Nights Dance, Moving Futures Festival, ITs Festival en Dance Flavours. NEON won met Körper de Amsterdam Fringe Award 2018.

Ido Batash & Anna de Hoog

De masterclass Leadership through Movement is ontwikkeld door Random Collision en een team van de afdeling Psychologie van de Rijksuniversiteit Groningen. Eerder ontwikkelden de organisaties samen Experiment B+, een experiment en voorstelling in een, dat het effect van voorstellingen op sociale relaties onderzocht. Experiment B+ was te zien tijdens het Moving Futures festival in 2015-2016.

De masterclass wordt gegeven door danser/choreograaf Ido Batash en psycholoog Anna de Hoog. Ido Batash is danser, dansdocent en onafhankelijk choreograaf. Hij is als performer onder andere te zien in het werk van les ballets C de la B /  Alain Platel en werkte mee aan projecten van choreografen onder wie Idan Cohen, Talia Back en Roy Assaf. Sinds 2012 werkt hij regelmatig samen met Random Collision in Groningen. Anna de Hoog studeerde psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Ze was jarenlang betrokken bij de Movement Research Classes van Random Collision en was als vrijwilliger betrokken bij het Experiment B+.

*In Utrecht wordt de masterclass gegeven door Amos Ben-Tal. Amos danste bij het Nederlands Dans Theater in Den Haag. Sinds 2012 creëert hij met zijn collectief OFFprojects veelzijdige ontmoetingen met dans, tekst en muziek in de vorm van voorstellingen, events en installaties.

Katja Heitmann

Katja Heitmann (Hamburg, 1987) behaalde haar BA Choreografie aan de Fontys Dansacademie (NL) in 2012. Ze is gefascineerd door de menselijke strijd om grip te krijgen op het bestaan. Door systemen te creëeren om controlle te krijgen over het leven, eindigen we met restricties. Het bevragen van de definitie van realiteit vormt de rode draad in haar werk. Met dat als startpunt onderzoekt Katja voortdurend nieuwe onderwerpen, disciplines en formats voor performance.

Katja is geïnspireerd door de invloed van digitale technologieën op de dagelijkse samenleving en de daarmee gepaard gaande vragen over de identiteit van ons menselijk lichaam. Ze combineert huidige technologieën, de lichamen van de dansers en de aanwezigheid van het publiek in haar onconventionele optredens. Wie beweegt wie?

Igor Vrebac

Igor Vrebac (1986) werd geboren in voormalig Joegoslavië; het Bosnië en Herzegovina van nu. Vanaf 1994 is hij woonachtig in Nederland en heeft sinds jongs af aan een passie ontwikkeld voor films en theater.

Hij volgde twee jaar Theater-, Film- en Televisiewetenschap aan Universiteit Utrecht, maar werd in 2008 aangenomen aan de Mime academie aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Tijdens zijn opleiding viel op dat hij een kwetsbare, organische en impulsieve manier van spelen had. Dit resulteerde in een stage plek bij de opkomende Noorse regisseur Øystein Johansen.

In 2013 maakte hij een korte theatersolo ‘James’ Dream’ voor Over het IJ Festival. Theatermaken liet hem niet los en in 2014 ging hij crowdfunden voor zijn volgende productie: ‘Homo Sapiens.’ Hiermee reisde hij af naar het Spaanse ACT Festival in Bilbao en won daar in 2015 de juryprijs ‘Best Short Performance.’ In september 2016 won hij met zijn regiedebuut ‘Macho Macho’ de Dioraphte ‘Best of Amsterdam Fringe’ award. Als onderdeel van de prijs ging voorstelling op tournee in het binnen- en buitenland. In 2017 maakte hij TRÆNS, een sexy ritueel om het mannelijke en vrouwelijke bloot te leggen. Daarnaast werd hij genomineerd voor de prijs van beste choreograaf door De Nederlandse Dansdagen. In 2018 maakte hij HEROES, waarin hij de wondere wereld van vrouwelijke bodybuilders onder de loep nam. Igor is verbonden aan De Nieuwe Oost en heeft recentelijk zijn eigen stichting opgericht.

Sandman/Sabine Molenaar

Sabine Molenaar richtte in 2012 haar gezelschap Sandman op.
In 2013 ging That’s it, Sabines eerste solo en de eerste productie van haar gezelschap Sandman in première op Festival Cement. Op basis van hetzelfde materiaal maakte ze ook de korte film That’s it. That’s it won de eerste prijs op het ACT Festival in Bilbao en de TAZ/ELLE-prijs voor Strafste Vrouwelijk Talent op TAZ 2013 in Oostende. In maart 2015 is onder de titel Touch Me haar tweede solovoorstelling in première gegaan, ook tijdens Festival Cement. In beide voorstellingen spreekt Sabine een extreem fysieke en ook zeer beeldende taal. Sabine vertrekt van een bepaalde ‘state of mind’ die ze tracht te vertalen naar de vloer. Essentieel in haar werk is het element van ‘transformatie’: transformaties van beelden, maar ook transformaties van de state of mind, van fysieke sensaties en energie… Nam ze ons in haar eerste solo mee op een tocht vol personages van de wieg tot het graf, voor haar tweede solo is het gegeven van ‘intimiteit’ vertrekpunt en de vele vormen die het kan aannemen.

Haar associatieve verbeeldingswereld slaat meteen aan bij de kijker die zich moeiteloos overlevert aan haar bizarre reeksen bewegingen en transformaties. Het is haar fysieke en emotionele concentratie die je mee neemt in een maalstroom van beklijvende beeldende scènes. Met haar performances rekt Sabine de grenzen van de dans op.

Sabine Molenaar werkt vanuit haar eigen Sandman vzw en wordt ondersteund door het Belgische Kosmonaut Production en het Nederlandse DansBrabant.

Foto: copyright DansBrabant-Renate Beense.

 

Cie. MAssala /Fouad Boussouf

De van origine Marokkaanse maker woont al sinds 1985 in Frankrijk waar hij met hiphop in aanraking komt en zijn eerste lessen jazz neemt. Verschillende danscursussen, waaronder hedendaagse dans, volgen elkaar op. De eclectische danscarrière van danser en maker Fouad Boussouf f(1978) maakt inmiddels deel uit van zijn choreografische onderzoek. Fouad is een nieuwsgierige haast koppige maker die zich niet vastlegt aan etiketten en zich niet beperkt tot één register van dans in het bijzonder. Inmiddels werkt hij onder Cie. Massala. Met zijn voorstelling Nass (les gens) werd hij dit jaar genomineerd voor de officiële selectie Aerowaves Twenty18.

Guilherme Miotto

 

Vanaf het moment dat de uit Brazilië afkomstige Guilherme Miotto zijn intrede deed in de Nederlandse dans introduceerde hij een eigen signatuur. Eerst als danser in het werk van onder andere Krisztina de Châtel, Bruno Listopad, Emio Greco en T.r.a.s.h. Vervolgens als maker van eigenzinnige radicale voorstellingen, wat hem in 2015 de André Gingras Award opleverde.

Guilherme Miotto werkt sinds 2012 vanuit Breda en heeft zich als maker verbonden aan Podium Bloos. Vanaf 2014 is DansBrabant aangehaakt als co-producent en samenwerkingspartner. Korzo in Den Haag was als producent betrokken bij Miotto’s eerste schreden op het makerspad. Met steun van Maas Theater&Dans werden eerder twee voorstellingen met breakers gemaakt, die bij zowel een jeugdig als volwassen publiek hard en goed binnenkwamen, Gefallen (2013) en Two Boys (2016). Vorig jaar juni ging In Memory of a Projection in Den Haag in première.

Op Moving Futures 2018 is Guilherme te zien met Even Worse (DansBrabant-productie in coproductie met Podium Bloos) en een eerste pilot van het sociaal-artistieke project Portraits.

photo © DansBrabant – Renate Beense

Hilde Elbers

Hilde Elbers (NL, 1979) studeerde in 2003 af aan de Fontys Dance Academy te Tilburg en danste onder meer voor Conny Janssen, T.r.a.s.h., Itzik Galili en Constanza Macras. De afgelopen jaren maakt en danst ze ook haar eigen werk. Hilde kenmerkt zich als eigenzinnige dansmaker die menselijke, gedachten, gedrag en gevoelsprocessen met een radicale openheid en op fysiek extreme wijze neerzet. In samenwerking met dansontwikkelaar DansBrabant maakte Elbers eerder The Animated (2014) (samen met Lea Martini) en A Manual for Walking (2016).

Tijdens Moving Futures 2018 is Hilde te zien met haar oceanische duet Yeah but no but Yeah en het ‘zondige’ duet Slippery slopes for golden heels waarin Hilde de Stabat Mater als inspiratiebron gebruikt. Beide duetten maakte zij met danseres Judit Ruiz Onandi.

In Breda tonen Hilde Elbers & Heather Ware hun werken-in-wording, solo’s die ze voor elkaar maken rondom risico en veiligheid.

photo © DansBrabant – Renate Beense

Annemijn Rijk

Annemijn Rijk (1993) studeerde in 2016 af aan de Bachelor of Choreography van de Fontys Dance Academy. Met het lichaam als basis en referentiepunt voor wat ons bindt, is dans voor haar het optimale medium voor communicatie. Annemijns werk is zowel fysiek als theatraal, waardoor ze meerdere lagen aanboort. Momenteel werkt ze als freelance choreograaf met Noord-Brabant als uitvalsbasis.

Piet Van Dycke en Annemijn Rijk leerden elkaar kennen op de Fontys Dance Academy. Ze vinden elkaar in hun liefde voor snel, acrobatisch partnerwerk, het nemen van risico’s en het opzoeken van extremen in beweging en beeld.

Karel Tuytschaever / BARRY

Karel Tuytschaever (°1985) studeert in 2007 af aan de acteursopleiding van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, onder leiding van Dora van der Groen. Hij hecht veel belang aan de wisselwerking tussen zijn uitvoerend werk als speler, zijn onderzoekstraject en eigen werk als maker en zijn docentschap. Zijn achtergronden theater en dans spelen een cruciale rol in deze driehoek.

In september 2015 wordt BARRY opgericht vanuit de noodzaak een omgeving te creëren waarin het hybride werk van Karel ondersteunt, gemaakt en verspreid kan worden. Sinds september 2017 werkt BARRY onder de vleugels van Makershuis Tilburg.

Vertrekkend vanuit een passie voor het lichaam toont BARRY creaties die laveren tussen het performatieve en het museale werk, steeds met aandacht voor geluid en beeld. Het hybride oeuvre omvat naast (dans)voorstellingen onder andere ook installaties, theaterteksten, een onderzoekpublicatie en films.

Foto: copyright Louise De Groef

Jija Sohn

Jija Sohn (1982, JP, KR) ruilde haar applied linguistic studies (VS) in voor een choreografie opleiding aan de SNDO in Amsterdam. Met de inzet van dans en beweging zoekt zij naar de gemene deler tussen alle  etnisch-culturele verschillen tussen mensen. Ze is geïnteresseerd in de vraag hoe de culturele diversiteit kan worden omgevormd tot een universele waarde. Vorm en emotie worden in haar stukken gelouterd tot de performance ook door het publiek fysiek ervaren wordt. In 2016 won ze het Moving Forward traject wat resulteerde in Geisha’s Miracle (Theaterkrant ****), een productie van Dansmakers Amsterdam.

Joseph Simon

Joseph Simon (Frankrijk, 1989) kwam in aanraking met dans via breakdance. Zijn brede interesse zorgde ervoor dat hij ervaring op deed met o.a. gymnastiek, tricking en verschillende basisvormen van modern-jazz en ballet. In 2014, studeerde hij af aan ArtEZ School of Dance in Arnhem. Gedurende zijn studie onderzocht hij de relatie tussen urban dansvormen en hedendaagse bewegingsvormen. Onder de vleugels van Dansateliers werkte Joseph in 2015 aan het concept voor de solo Essais sur la danse classique, ontwikkelde hij het stuk Allegory of a Night tijdens One Night’s Dance 2015 en maakte hij de solo Third Culture Kid (2016).

Met zijn werk onderzoekt Joseph Simon de relatie tussen urban, klassieke en hedendaagse bewegingsvormen. Hij creëert zijn eigen specifieke bewegingslogica door o.a. verschillende regels en restricties toe te passen.

Jasper van Luijk

Jasper van Luijk (1987) studeerde dans aan de ArtEZ Dansacademie in Arnhem. Met zijn afstudeervoorstelling About There & Here won hij de ITs Choreography Award, een prijs voor pas afgestudeerd choreografietalent. Onder de vleugels van o.a. Korzo en Generale Oost maakte hij verschillende werken als Quite Discontinuous, dat werd geselecteerd voor de Dance Roads tour naar o.a. Canada, Turijn en Bordeaux. In zijn laatste serie werken Yonder (2015) en The Definition of Now (2016) onderzoekt hij de relatie tussen mens en tijd.

In Jaspers werk staat altijd de intermenselijke relatie centraal. Daarnaast legt hij een sterke focus op het ‘in het moment’ performen, het creëren van situaties op het podium waarin de performers actuele keuzes maken, waarmee ze zichzelf en het publiek kunnen beïnvloeden en verrassen.

Een nieuwe voorstelling van Jasper van Luijk  is iets om naar uit te kijken.” theaterkrant.nl

Johanna Tengan

Johanna Tengan (1996, BE) is een jonge performer/choreograaf uit Nederland. Sinds 2014 studeert ze aan de ArtEZ Dansacademie in Arnhem. Op uitnodiging van Dansateliers doet ze mee aan het Residentie Traject in samenwerking met Azkuna Zentroa in Bilbao in 2017-2018. Ze werd geselecteerd vanwege haar veelzijdigheid en toewijding als jonge maker, haar poëtische benadering van dans en haar organische bewegingstaal. Voor het project laat Tengan zich inspireren door de poëzie van de Belgische schrijver/dichter Herman de Coninck (1944-1997). In de creatie van haar solo probeert ze zijn woorden op fysieke, intuïtieve en directe wijze te vertalen naar het publiek. Met haar werk tracht ze, net als De Coninck, het publiek ruimte te bieden voor eigen interpretatie en verbeeldingskracht.

Arnhemse Meisjes

Danscollectief Arnhemse Meisjes bestaat uit zes professionele dansers: Inbal Abir, Aida Guirro Salinas, Yeli Beurskens, Anna Fransen, Kim Tuerlings en Fernanda Silva. Ze zijn alumni van de ArtEZ dansacademie in Arnhem. Zij willen nieuwe mogelijkheden in de stad creëren op het gebied van hedendaagse dans. Dit doen ze door het organiseren van Dance Flavours Performance Nights en workshops voor amateurs en dansprofessionals. Momenteel werken zij aan een methode om performances die zij op diverse (buiten)locaties maken verder te ontwikkelen. Ze worden geïnspireerd door de verschillende locaties waar ze werken en proberen met hun dans de ruimte te beïnvloeden. De Arnhemse Meisjes geven door middel van pop-up performances tijdens Moving Futures festival in Arnhem het publiek een andere kijk op de ruimte om hen heen.

Evangelos Biskas V & Elysia Mc Mullen

Evangelos Biskas V: Met zijn surrealistische invalshoek brengt choreograaf en performer Evangelos Biskas V (1994, GR) een eigen kleur in het danslandschap. In zijn performances doet hij een voorstel voor meer openheid naar de wereld van de dromen, het magische of metafysische. Evangelos studeerde dans en choreografie (FHK dance). Hij won met zijn afstudeervoorstelling  het Moving Forward Traject 2016, met In Search of a Title als resultaat. Op dit moment is hij een van de veelbelovende kunstenaars van PLAN – nieuwe makers.

Elysia Mc Mullen: Performer en choreografe Elysia Mc Mullen (1991, IR) is afgestudeerd aan de Fontys Dansacademie te Tilburg. Werk van haar was eerder te zien op internationale festivals als Mundial, Boulevard en Brocante. Zij neemt de kijker mee op reis door verschillende realiteiten, waar het lichaam en de geest niet langer samenwerken.

Natalia de Miguel

Op uitnodiging van Dansateliers, Olatz de Andrés (choreograaf) en Clara Montero (Azkuna Zentroa ) doet choreografe Natalia de Miguel (Bilbao, 1986) in 2017-2018 mee aan het Residentietraject van Dansateliers en Azkuna Zentroa. Natalia studeerde Audiovisuele Communicatie en Dans in Barcelona en Londen. Ze werkte o.a. met gezelschappen als het Caracalla Theatre in Beiroet en Punchdrunk in Londen. Als choreograaf creëerde ze The Cut (2010), Exposure (2011), Distorted Frustration of Distant Communication (2012), The Life of the Oaks (2013), White Lies (2016) en One Way Ticket (2017). Tijdens het traject ontwikkelt Natalia een dans-installatie waarin ze het menselijke lichaam transformeert tot beeldend kunstwerk. Door het lichaam te benaderen als canvas onderzoekt ze hoe het publiek zich verhoudt tot iets wat ligt tussen schilderij en levend figuur.