Vloeistof

Vloeistof, het dansgezelschap van Anja Reinhardt en Yuri Bongers, is gespecialiseerd in het ontwikkelen van performances waarin de ervaring van het publiek een essentiële rol speelt. De toeschouwer observeert niet vanaf de zijlijn, maar is actief onderdeel van een totaalervaring. Zijn ervaring creëert mede de inhoud van de voorstelling.

Foto: Dolf Cantrijn.

Nikita Maheshwary

Nikita Maheshwary is een choreograaf en performer uit New Delhi, India die momenteel in Nederland woont. Ze is opgeleid in de klassieke Indiase danstheater-vorm Kathakali, post-moderne danstechnieken en improvisatie en heeft een master in Performing Public Space van Fontys Hogeschool voor de Kunsten.

Haar nieuwsgierigheid ligt in filosofie, cultuur en politiek; terwijl haar werk sociaal-politieke issues en de menselijke natuur onderzoekt en vaak de hedendaagse samenleving portretteert. In het afgelopen decennium heeft Nikita bewegingsgericht werk, multimedia-exposities, performances en korte dansfilms gemaakt.

Naast uitvoerder is ze ook actief als docent, curator en cultuurorganisator. Zij is resident Creative Director voor Natya Ballet Center, een baanbrekende instelling voor dans in New Delhi.

Eleni Ploumi

De dansvloer is een speelplaats voor associaties, vindt Eleni Ploumi. Ze is gefascineerd door normen en vaste waarden binnen de maatschappij, en ze gebruikt het medium beweging om deze te bevragen. Werkend met herkenbare beelden en situaties, in combinatie met de vormbaarheid van het lichaam, daagt ze zichzelf en de toeschouwers uit, wat sociaal, mentaal en emotioneel aanvaardbaar is.

Eleni Ploumi (1988, Thessaloniki, GR) is performer en choreograaf, met als thuisbasis Tilburg. Ze studeerde in 2016 af aan de Fontys Dansacademie, richting Choreografie. Voor haar studie was ze hiphop danseres. Ze onderzoekt voortdurend hoe urban dance en hedendaagse (theater)dans samengaan. Sinds 2014 danst ze o.a. bij Katja Heitmann, voormalig dansgezelschap T.R.A.S.H. en recentelijk bij United Cowboys. Haar eerste choreografie, POUTANES – a confrontation with pleasure, voerde ze zelf uit bij de Opening van de Tilburgse Dansmaand 2017. Ploumi wordt ondersteund door Makershuis Tilburg.

Leïla Ka

Leïla Ka (Frankrijk, 1991) heeft een achtergrond in hiphop en werkt als danser onder andere  samen met de Franse choreograaf Maguy Marin. In 2016 won ze de Talents Danse Adami: een prijs voor jong danstalent dat hen de kans biedt om met gerenommeerde choreografen te werken. Als dansmaker combineert ze moderne dans met theater. Haar eerste solo Pode Ser heeft verschillende prijzen gewonnen in Frankrijk en stond op de shortlist voor Aerowaves 2019.

Keren Rosenberg & Charlie Prince

Keren Rosenberg is een Midden-Oosterse performer, maker, bewegingsonderzoeker met Amsterdam als thuisbasis.  Ze danste ze bij gerenommeerde Israëlische gezelschappen en bestudeerde op uitnodiging van Ohad Naharin de Gaga-dansstijl. Met kunstenaars uit verschillende disciplines zoals fotografie, film, design, geluid en theorie gaat ze samenwerkingen aan die resulteren in multidisciplinaire voorstellingen.  www.kerenrosenberg.com

Charlie Prince is een performer en dansmaker, geboren en getogen in Libanon (1991). Hij gebruikt het idee om nieuwe en verschillende realiteiten te verbeelden en zo de erfenis van het kolonialisme te ondermijnen. Charlie werkte als performer voor onder meer Ballet BC, Cie.Alias, Venice Biennale en met Maqamat Dance Theatre sinds 2015. Charlie is momenteel gevestigd in Amsterdam en wordt ondersteund door apap- Performing Europe 2020.

Random Collision & Rijksuniversiteit Groningen

Notes on Synchrony is een samenwerking tussen Random Collision en Rijksuniversiteit Groningen. Met in het artistieke team Ido Batash en Matan Zamir en wetenschappers Marieke van Vugt en Debarati Banerjee.

Jesús de Vega & Chai Blaq / Loulou Elisabettie

Jesús de Vega (SP) is gastchoreograaf bij ICK en performer geboren op de Kanarische Eilanden. Sinds 2008 maakt Jesús werk dat nationaal en internationaal in theaters en op festivals te zien is. Hij  laat zich inspireren door sociaal-politieke kwesties die hij ontleedt en combineert met zijn artistieke gevoeligheid. Zijn werk bevat een vleugje entertainment en verwijst vaak naar de popcultuur.

Chai Blaq (NL, CG) Michelle Samba is zanger, producer en drummer met een diepe liefde voor Aziatische esthetiek, mysterieuze folklore en pop-cultuur. In 2018 tourde zij als drummer met NU van Claudia de Breij. Uit de samenwerking met choreograaf en performer Jesús de Vega ontstond het gechoreografeerde muziekalbum Choreopop. De muzikale invulling wordt tijdens Moving Futures uitgevoerd door Lou Lou Elisabetti.

LouLou Elisabettie (NL) Loulou is opgegroeid tussen de vleugel van haar moeder en de contrabas van haar vader. Ze uit zich het liefst op muzikale wijze en gaat aldus jammend en freestylend door het leven. In 2015 is ze spoken-word gaan schrijven en eigen nummers gaan componeren. Loulou laat zich inspireren door Bobby Mcferrin en Erykah Badu.  Lunar stond op het podium van het Bevrijdingsfestival en trad eerder solo op in Simplon, Grand Theatre, Noorderzon, het Dolhuis in Dordrecht, de Tolhuistuin en De Parade te Amsterdam.

Lois Alexander

Lois Alexander (US, 1991) is a graduate from the Juilliard School in New York. In 2014 she moved to Europe and danced for various choreographers and directors. The solo Fading Fire (2018) was her debut as a choreographer and premiered at You Better Move #4 (Dansmakers Amsterdam).

Sigrid Stigsdatter Mathiassen

Sigrid Stigsdatter Mathiassen (1990, DM) is choreograaf, performer en vocalist. Ze voltooide haar studie aan de SNDO (School voor Nieuwe Dans Ontwikkeling – AHK) en won daarmee de Moving Forward Trajectory 2017/18, met Hope & Heavy Metal als resultaat.

Ingrid Berger Myhre & Lasse Passage

Ingrid Berger Myhre behaalde een BA aan het MTD (Moderne Theater Dans, AHK (NL) en een MA Choreografie (onderzoek en performance) aan het EX.E.R.CE in CCN, Montpellier (FR). Sinds 2013 werkt ze met ondersteuning van Dansateliers waarmee ze o.a. CURRENT (2013), STAFF (2014) en BLANKS (2017) ontwikkelde. Taal en semiotiek zijn centrale elementen in haar artistieke werk. Ze gaat uit van tekst en beweging en hoe beide naast elkaar bestaan. Door subtiele wendingen aan te brengen geeft zij een twist aan bestaande conventies, context  en de verwachtingen die taal en beweging met zich meebrengen. In 2015 ontving ze the Arts Council Norway’s grant for graduated Artists. Het jaar daarna werd ze genomineerd voor the Council’s Artists Working Grant voor de periode 2016-2017. De solo BLANKS werd geselecteerd voor het internationale platform Aerowaves Twenty18.

Lasse Passage studeerde klassieke compositie aan de Griegakademiet (Bergen, NO) en elektro-akoestische muziek aan het Instituut voor Sonologie van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij valt op door zijn innovatieve benadering van compositie en zijn onderzoek naar het performatieve aspect van live muziek. Sinds 5 jaar speelt hij is hij één van de centrale figuren van de Noorse performance-art scene.

Ibon Salvador Bikandi

Ibon Salvador Bikandi is een choreograaf en performer uit Bilbao, Spanje. Zijn voorstellingen waren te zien in Brazilië, Mexico, Argentinië, Uruguay, Portugal en Spanje. Hij studeerde Autonome Kunsten en behaalde een Master in Performing Arts Practices and Visual Culture aan de Universiteit Castilla Mancha / Reina Sofía Museum. Samen met Luciana Chieregati richtte hij in 2008 het Qualquer collectief op waarmee ze dans en hedendaagse filosofie samenbrengen. Daarnaast trainde hij met Steve Paxton, Lisa Nelson, Idoia Zabaleta, João Fiadeiro, Vera Mantero, Katie Duck, Claudia Dias, Olga Mesa en Bojana Kunts.

In zijn huidige artistieke werk onderzoekt hij specifieke choreografische tools en collectieve mogelijkheden om te leren in de context van creatie en samenwerking. Hij is geïntereseerd in het problematiseren van het dansende lichaam en de beeldcultuur waar dat in ge(re)presenteerd wordt. Van hieruit gaat hij een dialoog aan met het cinematografische, en probeert het idee van post-cinema, oftewel het lichaam dat vanuit het beeldscherm weer terugkeert naar de werkelijkheid van het hier en nu, te vatten.

Momenteel woont Ibon in Bilbao, Spanje. In 2018-2019 is hij naast Joseph Simon, één van de choreografen die meedoet aan het uitwisselingsproject tussen Dansateliers in Rotterdam en Azkuna Zentroa in Bilbao.

Joseph Simon

Joseph Simon (Frankrijk, 1989) kwam in aanraking met dans via breakdance. Zijn brede interesse zorgde ervoor dat hij ervaring op deed met o.a. gymnastiek, tricking en verschillende basisvormen van modern-jazz en ballet. In 2014, studeerde hij af aan ArtEZ School of Dance in Arnhem. Gedurende zijn studie onderzocht hij de relatie tussen urban dansvormen en hedendaagse bewegingsvormen. Zijn doorgaande interesse hiervoor leidde tot samenwerkingen met Alida Dors, Jochen Heckmann, Erik Kaiel en Jean-Guillaume Weis, grote inspiratiebronnen voor hem als maker. Sinds 2015 werkt Joseph onder de vleugels van Dansateliers. Hier ontwikkelde hij het concept voor zijn solo Essais sur la danse classique, maakte hij Allegory of a Night tijdens One Night’s Dance 2015, de solo Third Culture Kid (2016) en het duet Infinite Games (2017) in samenwerking met Jonas Frey.

Zijn korte dansfilm Le Faune verscheen in 2018 als onderdeel van zijn Ballet Fantasties. In deze serie verbindt Joseph de traditionele wereld van ballet met persoonlijke fascinaties en ervaringen en geeft hij hiermee de dansvorm een nieuwe twist.

“Het is fabelachtig, zoals hij klassieke dans en breakdance vloeiend in elkaar over laat gaan. Licht, superieur en met humor beweegt hij over de dansvloer. […] Zijn verschillende wortels maken hem vindingrijk, creatief en verfrissend nieuwsgierig.” Maarten Baanders, 2017, Cultureel Persbureau

Rosenberg, Sacharias & Cavalazzi

Keren Rosenberg is een Midden-Oosterse performer, maker, bewegings onderzoeker met Amsterdam als thuisbasis.  Ze danste bij gerenommeerde Israëlische gezelschappen en bestudeerde op uitnodiging van Ohad Naharin de Gaga-dansstijl. Met kunstenaars uit verschillende disciplines zoals fotografie, film, design, geluid en theorie gaat ze samenwerkingen aan die resulteren in multidisciplinaire voorstellingen.  

De collecties van conceptueel kunstenaar Tony Markus Sacharias (‘best graduate mode’ Gerrit Rietveld Academie 2010) werden veelvuldig gepresenteerd tijdens de Amsterdam Fashion Week (2010/12) en in magazines als  Vogue, Elle, Marie Claire en Glamcult. Hij was tot 2018 ontwerper voor de mannen-vrouwen collectie voor Calvin Klein Jeans en brengt nu zijn passie voor design, performance & visual arts en beweging samen in zijn creatieve bureau ‘Studio 10.04’.

Nicola Cavalazzi is content producer, camera regisseur en oprichter van Subframe Media. Opgegroeid in Italië, Amerika en Nieuw-Zeeland heeft hij een fascinatie ontwikkeld voor de mens en zijn omgeving. Dit heeft hem in nieuwe avonturen doen belanden. Hij experimenteert voortdurend met nieuwe technologie om zo krachtige beelden tot leven te wekken.

Piet Van Dycke

Piet Van Dycke (Tienen, 1996) studeerde in 2018 af als choreograaf aan de Fontys Hogeschool voor de Kunsten, waar hij de Jacques de Leeuw prijs won. Hij won ook de sympathieke wedstrijd De Beste Belgische & Nederlandse Danssolo 2015 op Tweetakt (Utrecht). Hij speelt momenteel mee in de locatievoorstelling Leaving Normal van Cie Woest. Hij is ook actief bij fABULEUS als assistent-choreograaf van SNAPXL van Talitha Dedecker. Verder is hij te zien in de dansproductie Level Q van LAP.

Piet Van Dycke en Annemijn Rijk leerden elkaar kennen op de Fontys Dance Academy te Tilburg waar beiden afstudeerden aan de Bachelor Choreografie. Ze vinden elkaar in hun liefde voor snel, acrobatisch partnerwerk, het nemen van risico’s en het opzoeken van extremen in beweging en beeld.

Judith Clijsters

Na haar studies aan the Northern School of Contemporary Dance (UK) en tournees met Phoenix Dance Theater (UK), verhuisde Judith in 2010 terug naar Antwerpen, waar ze haar passie en interesse voor lichaamsbeweging én lichaamsbewustzijn voortzette. Zij doet dat via performances, workshops, coaching en eigen werk.

Foto: Maarten Mellemans.

The100Hands

Sinds 2014 maakt The100Hands, o.l.v. Jasper Džuki Jelen and Mojra Vogelnik Škerlj, interactieve dansvoorstellingen op locatie en in het theater. Het fysieke vocabulaire van dit duo komt voort uit hun achtergrond in moderne dans, partnering, martial arts en architectuur. Ze ontwikkelen een fysiek, tactiel en acrobatisch dansvocabulaire dat zich sterk verhoudt tot de ruimte. Hun open en speelse houding nodigt het publiek uit onderdeel te worden van de voorstelling.

The100Hands reist langs internationale festivals, en boekte succes in België, Egypte, Zweden, Denemarken en Duitsland. 25Feet is de eerste officiële première van dit gezelschap in Nederland, welke eerder te zien was op Festival Cement 2017. The100Hands wordt ondersteund door PLAN Talentontwikkeling Noord-Brabant.

Connor Schumacher

Connor Schumacher is als maker verbonden aan Dansateliers in Rotterdam. Met zijn werk toont hij zich als bijzondere bedenker en maker van nooit voor de hand liggende beelden. Openhartig, fysiek en met een transparant gebruik van objecten en composities tracht hij een nieuw bewustzijn te creëren van het hier en nu. Hij ontving in 2017 een nominatie voor De Prijs van de Nederlandse Dansdagen 2017.

Connor begon met dansen aan het Purchase College Conservatory of Dance in New York, waar hij dans en compositie studeerde. Sinds 2012 ontwikkelt hij zijn werk onder de vleugels van Dansateliers in Rotterdam. Hier maakte hij onder andere Boy oh Boy (2013) Boy oh Boy 2: God’s first creature (2014), I trust in this life we will have another moment alone (Performing Gender, 2014), The Fool (2015), Asset, Liability and Equity (2016, onderdeel van DANSLOKAAL, co-productie Conny Janssen Danst), Exhibition (2017, onderdeel van Krisztina’s Keuze 2, co-productie De Châtel sur Place) en OK Future dé surrealistische silent disco voor Festival De Parade 2017. Als choreograaf was hij onderdeel van het Europese project Dancing Museums; een tweejarig onderzoeks- en ontwikkelingstraject (2015-2017) met als doel nieuwe manieren van interactie met publiek te onderzoeken. Met zijn werk werd hij genomineerd voor de Prijs van De Nederlandse Dansdagen 2017.

“Schumacher’s vreemde esthetiek is uniek; plastic, nep, animatie zijn woorden die te binnen schieten bij zijn personages.” De Volkskrant, 2017

 

Sophie Mayeux

Sophie Mayeux studeerde aan ArtEZ Dansacademie Arnhem en Ballet du Nord in Frankrijk. Ze won in 2016 de Choreography Award op het ITs festival. Sophie creëert stukken met een intense en atypische lichamelijkheid op een manier die soms als ‘niet-menselijk’ wordt gezien. Haar hybride creaties bevinden zich op het grensvlak tussen dans en theater. Sophie wordt geïnspireerd door de grenzen van het ‘echte’ lichaam en de verschillende manieren waarop het menselijk lichaam kan transformeren. Ze verkent deze transformatieve processen door onderzoek te doen naar fysieke beweging en naar objecten, zoals reddingsdekens, waarmee ze fantastische vormen weet te creëren. Momenteel maakt ze bij De Nieuwe Oost ‘Die Verwandlung’.

NEON

Het in 2015 opgerichte NEON is een choreografisch collectief dat bestaat uit Nanna Hanfgarn Jensen (DK) en Leon Emil Franzke (DE). Zij leerden elkaar kennen op de ArtEZ Dansacademie en hebben gewerkt in theaters, musea en bouwplaatsen in binnen- en buitenland. NEON haalt het publiek uit de dagelijkse structuur en geeft het een fysieke zintuiglijke ervaring mee. Körper is het vervolgonderzoek van Körper Körper wat te zien was tijdens Het Debuut, One Nights Dance, Moving Futures Festival, ITs Festival en Dance Flavours. NEON won met Körper de Amsterdam Fringe Award 2018.

Katja Heitmann

Katja Heitmann (Hamburg, 1987) behaalde haar BA Choreografie aan de Fontys Dansacademie (NL) in 2012. Ze is gefascineerd door de menselijke strijd om grip te krijgen op het bestaan. Door systemen te creëeren om controlle te krijgen over het leven, eindigen we met restricties. Het bevragen van de definitie van realiteit vormt de rode draad in haar werk. Met dat als startpunt onderzoekt Katja voortdurend nieuwe onderwerpen, disciplines en formats voor performance.

Katja is geïnspireerd door de invloed van digitale technologieën op de dagelijkse samenleving en de daarmee gepaard gaande vragen over de identiteit van ons menselijk lichaam. Ze combineert huidige technologieën, de lichamen van de dansers en de aanwezigheid van het publiek in haar onconventionele optredens. Wie beweegt wie?

Igor Vrebac

Igor Vrebac (1986) werd geboren in voormalig Joegoslavië; het Bosnië en Herzegovina van nu. Vanaf 1994 is hij woonachtig in Nederland en heeft sinds jongs af aan een passie ontwikkeld voor films en theater.

Hij volgde twee jaar Theater-, Film- en Televisiewetenschap aan Universiteit Utrecht, maar werd in 2008 aangenomen aan de Mime academie aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Tijdens zijn opleiding viel op dat hij een kwetsbare, organische en impulsieve manier van spelen had. Dit resulteerde in een stage plek bij de opkomende Noorse regisseur Øystein Johansen.

In 2013 maakte hij een korte theatersolo ‘James’ Dream’ voor Over het IJ Festival. Theatermaken liet hem niet los en in 2014 ging hij crowdfunden voor zijn volgende productie: ‘Homo Sapiens.’ Hiermee reisde hij af naar het Spaanse ACT Festival in Bilbao en won daar in 2015 de juryprijs ‘Best Short Performance.’ In september 2016 won hij met zijn regiedebuut ‘Macho Macho’ de Dioraphte ‘Best of Amsterdam Fringe’ award. Als onderdeel van de prijs ging voorstelling op tournee in het binnen- en buitenland. In 2017 maakte hij TRÆNS, een sexy ritueel om het mannelijke en vrouwelijke bloot te leggen. Daarnaast werd hij genomineerd voor de prijs van beste choreograaf door De Nederlandse Dansdagen. In 2018 maakte hij HEROES, waarin hij de wondere wereld van vrouwelijke bodybuilders onder de loep nam. Igor is verbonden aan De Nieuwe Oost en heeft recentelijk zijn eigen stichting opgericht.

Sandman/Sabine Molenaar

Sabine Molenaar richtte in 2012 haar gezelschap Sandman op.
In 2013 ging That’s it, Sabines eerste solo en de eerste productie van haar gezelschap Sandman in première op Festival Cement. Op basis van hetzelfde materiaal maakte ze ook de korte film That’s it. That’s it won de eerste prijs op het ACT Festival in Bilbao en de TAZ/ELLE-prijs voor Strafste Vrouwelijk Talent op TAZ 2013 in Oostende. In maart 2015 is onder de titel Touch Me haar tweede solovoorstelling in première gegaan, ook tijdens Festival Cement. In beide voorstellingen spreekt Sabine een extreem fysieke en ook zeer beeldende taal. Sabine vertrekt van een bepaalde ‘state of mind’ die ze tracht te vertalen naar de vloer. Essentieel in haar werk is het element van ‘transformatie’: transformaties van beelden, maar ook transformaties van de state of mind, van fysieke sensaties en energie… Nam ze ons in haar eerste solo mee op een tocht vol personages van de wieg tot het graf, voor haar tweede solo is het gegeven van ‘intimiteit’ vertrekpunt en de vele vormen die het kan aannemen.

Haar associatieve verbeeldingswereld slaat meteen aan bij de kijker die zich moeiteloos overlevert aan haar bizarre reeksen bewegingen en transformaties. Het is haar fysieke en emotionele concentratie die je mee neemt in een maalstroom van beklijvende beeldende scènes. Met haar performances rekt Sabine de grenzen van de dans op.

Sabine Molenaar werkt vanuit haar eigen Sandman vzw en wordt ondersteund door het Belgische Kosmonaut Production en het Nederlandse DansBrabant.

Foto: copyright DansBrabant-Renate Beense.

 

Guilherme Miotto

 

Vanaf het moment dat de uit Brazilië afkomstige Guilherme Miotto zijn intrede deed in de Nederlandse dans introduceerde hij een eigen signatuur. Eerst als danser in het werk van onder andere Krisztina de Châtel, Bruno Listopad, Emio Greco en T.r.a.s.h. Vervolgens als maker van eigenzinnige radicale voorstellingen, wat hem in 2015 de André Gingras Award opleverde.

Guilherme Miotto werkt sinds 2012 vanuit Breda en heeft zich als maker verbonden aan Podium Bloos. Vanaf 2014 is DansBrabant aangehaakt als co-producent en samenwerkingspartner. Korzo in Den Haag was als producent betrokken bij Miotto’s eerste schreden op het makerspad. Met steun van Maas Theater&Dans werden eerder twee voorstellingen met breakers gemaakt, die bij zowel een jeugdig als volwassen publiek hard en goed binnenkwamen, Gefallen (2013) en Two Boys (2016). Vorig jaar juni ging In Memory of a Projection in Den Haag in première.

Op Moving Futures 2018 is Guilherme te zien met Even Worse (DansBrabant-productie in coproductie met Podium Bloos) en een eerste pilot van het sociaal-artistieke project Portraits.

photo © DansBrabant – Renate Beense

Hilde Elbers & Heather Ware

Heather Ware en Hilde Elbers zijn twee markante choreografen en danseressen in het Nederlandse danslandschap.

Heather Ware, opgeleid aan de Royal Winnipeg Ballet School en aan de Rotterdamse Dansacademie, is al vijftien jaar één van de gezichtsbepalende dansers bij LeineRoebana. In 2010 ontving ze een Zwaan voor meest indrukwekkende dansprestatie.

Hilde Elbers (NL, 1979) studeerde in 2003 af aan de Fontys Dance Academy te Tilburg en danste onder meer voor Conny Janssen, T.r.a.s.h., Itzik Galili en Constanza Macras. De afgelopen jaren maakt en danst ze ook haar eigen werk. Hilde kenmerkt zich als eigenzinnige dansmaker die menselijke, gedachten, gedrag en gevoelsprocessen met een radicale openheid en op fysiek extreme wijze neerzet. In samenwerking met dansontwikkelaar DansBrabant maakte Elbers eerder The Animated (2014) (samen met Lea Martini) en A Manual for Walking (2016).

Tijdens Moving Futures 2018 is Hilde te zien met haar oceanische duet Yeah but no but Yeah en het ‘zondige’ duet Slippery slopes for golden heels waarin Hilde de Stabat Mater als inspiratiebron gebruikt. Beide duetten maakte zij met danseres Judit Ruiz Onandi.

In Breda tonen Hilde Elbers & Heather Ware hun werken-in-wording, solo’s die ze voor elkaar maken rondom risico en veiligheid.

photo © DansBrabant – William van der Voort

Annemijn Rijk & Piet Van Dycke

Annemijn Rijk (1993) studeerde in 2016 af aan de Bachelor of Choreography van de Fontys Dance Academy. Met het lichaam als basis en referentiepunt voor wat ons bindt, is dans voor haar het optimale medium voor communicatie. Annemijns werk is zowel fysiek als theatraal, waardoor ze meerdere lagen aanboort. Momenteel werkt ze als freelance choreograaf met Noord-Brabant als uitvalsbasis.

Piet Van Dycke (Tienen, 1996) studeerde als choreograaf af in 2018 aan de Fontys hogeschool voor de kunsten, hier won hij tevens in 2018 de Jacques de Leeuw prijs, de uitvoerende categorie. In 2016 richtte hij samen met Jonas & Nele Vermeulen collectief dOFt op. Collectief dOFt won in december 2017 de Leuvense Cultuurprijs voor beloftevol talent.

Piet Van Dycke en Annemijn Rijk leerden elkaar kennen op de Fontys Dance Academy. Ze vinden elkaar in hun liefde voor snel, acrobatisch partnerwerk, het nemen van risico’s en het opzoeken van extremen in beweging en beeld.

Karel Tuytschaever / BARRY

Karel Tuytschaever (°1985) studeert in 2007 af aan de acteursopleiding van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, onder leiding van Dora van der Groen. Hij hecht veel belang aan de wisselwerking tussen zijn uitvoerend werk als speler, zijn onderzoekstraject en eigen werk als maker en zijn docentschap. Zijn achtergronden theater en dans spelen een cruciale rol in deze driehoek.

In september 2015 wordt BARRY opgericht vanuit de noodzaak een omgeving te creëren waarin het hybride werk van Karel ondersteunt, gemaakt en verspreid kan worden. Sinds september 2017 werkt BARRY onder de vleugels van Makershuis Tilburg.

Vertrekkend vanuit een passie voor het lichaam toont BARRY creaties die laveren tussen het performatieve en het museale werk, steeds met aandacht voor geluid en beeld. Het hybride oeuvre omvat naast (dans)voorstellingen onder andere ook installaties, theaterteksten, een onderzoekpublicatie en films.

Karel start begin 2019 als maker bij DansBrabant, waar hij de komende jaren in een langlopend traject mee samenwerkt.

Foto: copyright Louise De Groef

Joseph Simon

Joseph Simon (Frankrijk, 1989) kwam in aanraking met dans via breakdance. Zijn brede interesse zorgde ervoor dat hij ervaring op deed met o.a. gymnastiek, tricking en verschillende basisvormen van modern-jazz en ballet. In 2014, studeerde hij af aan ArtEZ School of Dance in Arnhem. Gedurende zijn studie onderzocht hij de relatie tussen urban dansvormen en hedendaagse bewegingsvormen. Onder de vleugels van Dansateliers werkte Joseph in 2015 aan het concept voor de solo Essais sur la danse classique, ontwikkelde hij het stuk Allegory of a Night tijdens One Night’s Dance 2015 en maakte hij de solo Third Culture Kid (2016).

Met zijn werk onderzoekt Joseph Simon de relatie tussen urban, klassieke en hedendaagse bewegingsvormen. Hij creëert zijn eigen specifieke bewegingslogica door o.a. verschillende regels en restricties toe te passen.

Natalia de Miguel

Op uitnodiging van Dansateliers, Olatz de Andrés (choreograaf) en Clara Montero (Azkuna Zentroa ) doet choreografe Natalia de Miguel (Bilbao, 1986) in 2017-2018 mee aan het Residentietraject van Dansateliers en Azkuna Zentroa. Natalia studeerde Audiovisuele Communicatie en Dans in Barcelona en Londen. Ze werkte o.a. met gezelschappen als het Caracalla Theatre in Beiroet en Punchdrunk in Londen. Als choreograaf creëerde ze The Cut (2010), Exposure (2011), Distorted Frustration of Distant Communication (2012), The Life of the Oaks (2013), White Lies (2016) en One Way Ticket (2017). Tijdens het traject ontwikkelt Natalia een dans-installatie waarin ze het menselijke lichaam transformeert tot beeldend kunstwerk. Door het lichaam te benaderen als canvas onderzoekt ze hoe het publiek zich verhoudt tot iets wat ligt tussen schilderij en levend figuur.